Hoe je vandaag dat kwetsbare verhaal niet schrijft, is de beste tool voor zelfzorg

De reis in het leren luisteren naar je darmen is een eenzaam, maar toch waardig.

Afbeelding door Kellepics van Pixabay

Gisteren begon ik te werken aan een kwetsbaar stuk schrijven. Ik ga het afmaken, maar ik kan mezelf er niet toe brengen om het vandaag te doen.

Schrijven over mijn leven op medium is voor mij een mooie opening geweest. Het is niet alleen katholiek om mijn waarheid te delen; het is ook ongelooflijk genezend om verhalen te lezen van andere schrijvers die hetzelfde doen. We schrijven over ons trauma, zelfbeeld, sterfte, verlies, ziekten en hartzeer. Terwijl we dit doen, genezen we onszelf beetje bij beetje.

De meeste dagen kan ik vanuit mijn hart schrijven, maar sommige dagen, zoals vandaag, kan ik daar niet heen. Dagen als deze, ik voel me te rauw en open.

Toegeven dat ik me te ruw voel om te schrijven, is waarschijnlijk de gezondste zelfzorgtool die ik vandaag kan gebruiken.

Het is een maat voor kracht, geen zwakte. Er is een tijd om te spreken en een tijd voor stilte.

Ik weet wat je denkt; we hebben te veel ondraaglijke stilte gehad.

Er is te veel alles onder het tapijt geveegd en veel te veel ontkenning. Dit werkt niet alleen binnen de grenzen van ons hart en ons huis, maar ook als een collectief. De enige manier om dit om te keren is om vertrouwd te raken met de waarheid.

Dr. Brene Brown zegt dat het doorbreken van de stilte en het omarmen van kwetsbaarheid het enige tegengif voor schaamte is. Het is een kwetsbare zaak om het licht op onze trauma's en pijn te laten branden, maar het tot zwijgen brengen van deze schande voedt het alleen. Wanneer je je mond uitspreekt, kan schaamte niet overleven.

Maar we moeten licht betreden, mijn vrienden.

We kunnen de deuren naar onze stilte openen, maar we moeten ook die momenten verstandig kiezen. Doe het te snel en u riskeert kwetsbaar te zijn zonder een grond om u te ondersteunen.

Een deel van zelfzorg is weten hoe u uw hulpmiddelen moet gebruiken.

We gaan naar therapie, nemen medicijnen, houden een dagboek bij, eten goed, mediteren, gebruiken onze woorden, oefenen mededogen en kennen onze grenzen. Het is waar dat we ons inzetten om onze tools te laten groeien en ontwikkelen, zodat we een gelukkiger bestaan ​​kunnen vinden. Maar we verzamelen ook deze tools om de basis te leggen die we gebruiken om op te staan ​​wanneer het leven echt eng wordt.

Toen ik vandaag mijn computer opende en de opzet van mijn kwetsbare verhaal zag, slingerde mijn buik onmiddellijk. Ik voelde overal prikken en naalden.

In het verleden, voordat ik deze reactie begreep, had ik dat gevoel genegeerd en doorgedrongen. Ik zou iets hebben geschreven dat misschien niet waar voor mij was en het vervolgens in de wereld uitbrengen. Dit zou hebben gevoeld als lukraak vliegen door een duisternis die ik niet kan navigeren.

Het is niet veilig om op deze manier te werken. Het is hetzelfde als 's nachts autorijden zonder lichten, geen veiligheidsgordel, geen kaart en geen rem. We hebben veiligheidsmaatregelen, een solide basis en een kompas nodig. Voordat we ons blootstellen en dapper spreken, hebben we een grond onder ons nodig om ons te helpen vangen als we vallen.

Vandaag voelde ik de grond onder me te dun en niet sterk genoeg om me vast te houden als de stront de ventilator raakte.

Toen voelde ik mijn intuïtie bevestigen dat dit waar was. Maar deze waarheden zijn niet eens het meest essentiële hulpmiddel dat ik nu gebruik.

Je kunt alle onderbuikgevoelens in de wereld hebben, maar als je niet weet hoe je ze kunt vertrouwen en ernaar luisteren, kunnen ze je niet helpen.

Ik heb mijn hele leven een sterke intuïtie gehad. Ik ben geen onbekende om te weten wanneer iets een beetje afwijkt. Maar als het gaat om luisteren naar mezelf; dat is een tool die enigszins nieuw is en meer tijd nodig heeft om zich te ontwikkelen.

Een van de bijwerkingen van trauma is dat je je vermogen om jezelf te geloven verliest.

Je verliest ook het vermogen om te weten wat waar is en wat niet. Je denkt dat je gevoelens verkeerd zijn, je gedachten zijn wie je bent en je demonen zijn echt.

Ieder van ons heeft een unieke knoop die we moeten ontrafelen om tot de kern te komen van wie we werkelijk zijn. Mijn waarheid openbaart zich aan mij op een manier die alleen ik kan begrijpen en het kostte het grootste deel van een decennium om dat te vinden.

Ik heb talloze voorbeelden van keren dat ik een sterke intuïtie had maar ervoor koos om niet te luisteren omdat ik niet zeker wist of het waar was. Dit resulteerde in tonnen fouten; sommigen ernstiger dan anderen. Gelukkig waren deze fouten wegwijzers die me terugbrachten naar waar ik moest gaan. Ja, het is waar dat fouten een goede zaak kunnen zijn.

Door de jaren heen heb ik me ertoe verbonden te leren hoe ik op mijn intuïtie, mijn onderbuikgevoelens en mijn waarheid kan vertrouwen. Het is zo klein maar heeft enorme gevolgen. Dit is hoe we onszelf beschermen en voeden. Dit is ook hoe we de grenzen en grenzen van onze grenzen leren kennen en erop vertrouwen.

Ik wou dat ik een stap voor stap kon vertellen hoe ik mezelf kon vertrouwen.

Maar de waarheid is dat ik door een bochtige weg strompelde die me een miljoen keer had verloren en vloekte naar de enige kaart die ik had. Ik zou mijn stappen niet kunnen herhalen als ik het probeerde. Op de een of andere manier kwam ik hier, samen met een hoop schaafwonden en kneuzingen van de reis.

Wat ik kan bieden, is mijn steun, mijn aanmoediging en mijn woorden om je te vertellen dat je niet de enige bent. Er zijn talloze mensen op dezelfde reis, allemaal toegewijd aan het vinden van hun weg door een donker pad. Denk aan hen terwijl je reist en weet dat we elkaar op de een of andere manier zullen ontmoeten.

We kunnen een picknick houden en onze oorlogsverhalen delen. Ik kan je vertellen over de tijd dat ik door een bijzonder eenzame nacht verdwaalde en hoe ik erin geslaagd was om er intact doorheen te komen. Je kunt me vertellen over een vergelijkbare tijd die je hebt gehad en hoe je het anders hebt aangepakt. We kunnen vieren en van elkaar leren en een high-five geven aan onze successen.

Vandaag ben ik succesvol in het luisteren naar mijn gevoel.

Ik wil dat vieren en met je delen. Morgen ga ik weer op het zadel zitten en kijk of ik de moed niet kan vinden om kwetsbaar te zijn met mijn verhaal. Maar ik deel het alleen als het goed en goed aanvoelt.

Word lid van mijn e-maillijst als je contact wilt houden!