Waarom de Oxford-komma de beste is

De toekomst is een interessante plek om te wonen, want hoewel we magische techno-wizard-tabletten in de palm van onze hand hebben en de som van menselijke kennis bevatten, zijn we nog steeds verbaasd over vragen als: "Waarom regent het meteen nadat ik mijn auto laten wassen? '

Hoe ‘progressief’ je ook bent, je hebt waarschijnlijk nog steeds een voet in het verleden in een of andere vorm.

Mijn oude tijdliefde naast het werken met mijn handen, geen bloeiers op het strand, en mijn man tranen bottelen in geval van droogte is de komma van Oxford.

Voor degenen onder u die dit eenvoudige maar elegante hulpmiddel niet kennen, is de Oxford-komma de komma die vóór ‘en’ ‘of’, of ‘noch’ aan het einde van een lijst staat. Het wordt gebruikt om het universum van woorden op orde te houden en om een ​​lezer in staat te stellen zijn stem te timen met het einde van een lijst; waardoor ze een natuurlijker geluid kunnen krijgen bij het afronden van een lijst in plaats van een doodlopende weg. De Oxford-komma is het menselijke element in een medium dat koud en zwart en wit kan zijn zonder daartussenin grijs; tenzij je op een Kindle leest.

Het bestaat al een eeuw en om de een of andere reden stellen moderne stijlgidsen voor ‘professionele’ schrijvers dat deze komma een gruwel is en moet worden uitgeroeid. Ze beweren dat de komma verwarring en dubbelzinnigheid veroorzaakt en moet worden afgeschaft, zodat de eenvoudige ‘en’ kan fungeren als de pauze in een lijst. Ze zien het verhaal als een schonere staat zonder het en het bespaart ruimte.

Ze beweren dit omdat ze dom zijn.

De Oxford-komma is, zoals ik al zei, het menselijke element op schrift. Ik zeg de mens omdat de mensheid rommelig, gek, mooi en geweldig is. Onze levens zijn bizarre rotzooi op het canvas van de wereld en elk stuk is totaal verschillend van elkaar. We zouden deze puinhoop moeten omarmen in plaats van het te onderdrukken, en dat is wat de Oxford-komma doet, het laat de mensheid op de pagina verschijnen.

Toegegeven, in de 17e en 18e eeuw was het gebruik van grammatica en leestekens uit de hand gelopen (zie The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman). Door de jaren heen hebben we het juiste gebruik van interpunctie ontdekt en dat hebben we gecombineerd in de eenvoudige en elegante vormen die we tegenwoordig hebben. De komma van Oxford is een van de laatste vreemde interpunctie die er is.

Waarom bizar? Omdat het technisch waar is dat je het niet nodig hebt. Het is een bloei. Een extra toetsaanslag die niet nodig is in de wereld van foodieblogs en ongecontroleerde feiten die als nieuws circuleren.

Alleen omdat iets technisch waar is, maakt het in de wetenschap niet zo veel correct. Het mooie van schrijven is de regels zo goed kennen dat je ze in kleine stukjes kunt breken en kijken naar mensen die van regels houden huilen.

Ik zeg niet dat de Oxford-komma deze afvallige interpunctie is of zoiets, maar het is eerder als die oude man die op zijn veranda zit en mensen weghaalt die hem proberen te vertellen dat spek kanker veroorzaakt. Hij weet dat hij zonder kan, maar het leven zou op dat moment niet de moeite waard zijn om te leven.