Waarom writer's block een van je beste creatieve tools is

Foto door Art Lasovsky op Unsplash

Schrijversblok ... Het is bijna cliché hoe vaak er in de creatieve ecosfeer door de jaren heen is geschreven en over gesproken. Hoe ‘het aan te pakken’ is een vraag die ik vaak krijg als iemand die dagelijks publiceert (ish) en dat nu al enkele jaren doet. Sommige productieve mensen zijn openhartig over hoe ze er niet door zijn getroffen. Het is gewoon niets, zeggen ze.

Nou, dat weet ik niet ... ik denk dat we allemaal op een bepaald moment tegen het schrijversblok aanlopen. Het maakt deel uit van ons ontwerp. Als individueel verpakte en gelabelde mensen, als het gaat om creativiteit, willen we allemaal iets maken - ons eigen ding. Een unieke bijdrage aan de wereld, door ons individueel geschreven en geschreven. Iets waar wij als individuen krediet voor krijgen.

En dus sluiten we onze ogen en houden onze adem in en proberen iets te maken uit ... niets.

Wanneer we vanuit die plek creëren, dan gebeurt het - we botsen tegen de realiteit. We lopen head-first in writer's block. Omdat niets waardevols of opmerkelijks wordt gecreëerd vanuit ons kleine, rottende, onbeduidende zelf. Hoe moeilijk het ego ook probeert te werken vanuit een geïsoleerde shell (wat helaas onze standaardinstelling is voor zover creatief functioneren gaat), het zal altijd falen. Omdat het naast overlevingsfuncties niets te bieden heeft. En zo ontstaat het schrijversblok, niet als een vloek, maar als een zegen. Een psycho-spirituele behulpzame gids die ons in de weg staat om ons om te keren wanneer we het verkeerde creatieve pad inslaan.

Wanneer het schrijversblok tevoorschijn komt, doet het dat niet als een vloek, maar als een zegen.

Schrijversblok zegt, stop! Je gaat de verkeerde kant op!

Wanneer je writer's block raakt, probeer je het allemaal zelf te doen. Je streeft ernaar om te creëren.

Je moet stoppen dit ding wit te maken. Stop met staren naar je navel, draai je om en laat het leven van buitenaf binnen. Het writer's block is een mentaal hulpmiddel - ingebouwd in het systeem - dat je waarschuwt en je dwingt het te doen.

Dus, hoe kom je ‘door’ schrijversblok? Dat doe je niet! Omdat er niets achter is! Je bent aan het einde van je op overleven gebaseerde egoïsche vermogens. Creatieve impulsen en overlevingsinstincten praten niet met elkaar. Het ergste wat je kunt doen is proberen er doorheen te komen. Het is een zinloze poging om het onmogelijke te bereiken. Het beste wat je kunt doen is de muur erkennen, ernaar luisteren en de hel omdraaien.

Het is niet zo dat de meest productieve schrijvers het schrijversblok nooit ervaren. Het is gewoon dat ze echt goed zijn in omdraaien wanneer ze er tegenaan lopen.

Jij en ik, voor zover ons individueel genoemde zelf gaat, zijn wij niet de eerste verhuizers. Wij zijn niet de doeners. Wij zijn de ontvangers, vertalers en leidingen van het leven.

Wanneer we stoppen met proberen onze creatieve wil op de pagina te forceren en het leven toe laten staan ​​om binnen te duiken en zijn zachte maar oneindige creatieve beweging op en in ons te geven, krijgen we de relatie goed. Dit is de creatieve judo-flip die we moeten doen wanneer we de mentale muur van het schrijversblok bereiken.

Ons individuele zelf is klein. Onze genoemde lichamen verwelken terwijl ik deze woorden typ. Maar dit leven waarin we leven - dat om ons heen wervelt - is groot. Het is enorm. Eindeloos. Dit is de bron waaruit we moeten putten. We laten dit leven toe in onze innerlijke wereld en dan maken we er onze kunst van. Het is iets van buiten naar binnen en dan weer terug.

Creativiteit is een regurgitatie van het leven, niet de creatie ervan.

We spreken niet eerst. Schrijven gaat over luisteren en vertellen wat je hebt gehoord. Dit geldt voor elke vorm van schrijven - of u nu een dichter, een romanschrijver of een technisch schrijver bent. Je hoofd tegen de muur slaan in die blogpost over industriële pakkingen?

Je bent de leiding van je leven, niet de schepper ervan. Het leven was hier lang voordat je individuele hersenen kwamen en het zal hier zijn lang nadat het in verharde as verandert.

Het werk dat we als schrijver voor ons hebben, gaat niet over het doorbreken van het schrijversblok. Het gaat erom onze individuele wil vast te leggen en het leven door ons te laten spreken.

Postscriptum Wat betreft uw medemensen daar, vrouwen hebben hier een been op ons. Omdat schrijven (en waarschijnlijk alle kunst, maar schrijven is alles waar ik persoonlijk tegen kan spreken) meer te maken heeft met het innerlijke vrouwelijke dan het innerlijke mannelijke. Die krachtige uiterlijke vaderlijke instincten kunnen je helpen op jacht te gaan naar je moord (inderdaad in veel gevallen nuttig), maar het gaat geen mooi of kunstwerk (of zelfs een 'nuttig' stuk 'inhoud' maken) dat echt een impact heeft .

De beste manier om het blok van Judo-flip writer te maken is aandacht te schenken aan hoe je je door de wereld beweegt. Probeer je de hele dag dingen te verzinnen? Dat is hard werken. Ga van het maken naar het opmerken. Van praten tot luisteren. Zeg tenminste niet de eerste woorden. Leg de megafoon neer. Luister eerst naar je leven. Vraag het dan dingen. Geef het ruimte. Het zal antwoorden, maar op zijn eigen tijd. Het is wispelturig en het spreekt niet als het denkt dat je een vermoeden hebt dat je het wilt onderbreken.

Daarom zit je geest in de luistermodus wanneer je aan het douchen bent en je hele focus ligt op een fysieke handeling zoals proberen de shampoo uit je ogen te houden.

Dit is wanneer het leven tot je spreekt.
En je moet opschieten.
En afspoelen.
En pak je telefoon of notebook.
En vertel ons alles wat je hebt gehoord.

Als je deze post leuk vond en er meer van wilt weten, ga dan hierheen.